سخن مهتاب

عقل و نفس

ارسال شده توسط najafi — 13-10-1390

در راه كمال هميشه ستيز بين آدم و شيطان وجود دارد، مبارزه بين عقل و نفس، بين كفر و ايمان. اين مبارزه زماني رخ مي دهد كه انسان داراي نور باشد. اگر انسان داراي نور نبود مبارزه اي هم در كار نيست تمام همت شيطان اين است كه قلب انسان را كه مركز خواسته هاي اوست از آن خود كند. اگر در قلب انساني خدا نبود، شيطان هست و زماني كه شيطان بود مبارزه معنا ندارد.خدا جايگاهش در قلب است، قلب مؤمن عرش خداست. و انساني كه به اتصال مردان مؤمن رسيد به نور رسيده است. از اين اتصال عقل تجلي مي كند و اين عقل حكم به دوام اتصال و ايمان و اعتقاد مي كند و نفس حكم به عدم اتصال و فرار از كلام خدا مي كند و اگر عقل انسان بر نفس او غلبه كرد او رستگار است و اهل كمال و اما اگر كفر و نفس او غلبه كرد از هلاك شدگان است.

اتصال

ارسال شده توسط najafi — 9-9-1390

با عرض ادب به پيشگاه سيد و مولاي بزرگوارم حضرت استاد يعقوب قمري شريف آبادي كه حركت قلم من از اتصال به روح مقدس اوست.

همه انبياء و اولياء الهي و همچنين كتب آسماني آمده اند تا به انسان مادي اسير در عالم خاكي بگويند، بگرويد به رسولان الهي كه خود اساس اتصال به حقند.

اتصال اساس انسانيت است و انسان بدون اتصال در مرتبه بهيميت و چه بسا پايين تر قرار دارد. انسان ياد در حكومت خداست يا شيطان. كه اگر به رسولان الهي گرويد در حكومت خداست و اگر آزاد بود و نگرويد در حكومت شيطان و زير سلطنت نفس خود است. انسان مؤمن بنده و زير سلطه رسولان الهي الهي و از خطرات نفس شيطاني در امان است. «الي الله المصير» اگر انساني اتصال به منبعي الهي نداشت بازگشت به سوي خداوند ندارد بازگشت او به سوي شيطان، به سوي نفس است. اتصال نه تنها زباني بلكه قدمي به روح رسولان الهي است كه سلسله آن ها در همه دوران ها وجود دارد تا هنگاني كه روح ما در آخر امر از اين جسم خاكي فارغ مي شود به الله و به پروردگار بپيوندد.

خاطرات استاد

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

کبوتر حرم
از جمله سفرهای معنوی حضرت استاد قمری شریف آبادی که پس از بازگشت از لبنان و سوریه (سال ۱۳۶۶ هـ.ق) به همراه خانواده محترم خود داشتند، زیارت ثامن‌الحجج حضرت امام رضا (ع) می‌باشد. یک روز که ایشان به همراه خانواده محترم خود در صحن حضرت امام رضا (ع)، مقابل سقاخانه اسماعیل طلایی نشسته بودند، واقعه‌ای رخ داد که شرح آن از این قرار است:
صحن حرم شلوغ بود و زائران بسیار انبوهی در حال رفت و آمد بودند. گنبد و گلدسته‌های حرم نیز مملوّ از کبوترانی بود که گاهگاهی دسته‌ای از آنها گنبد حرم را طواف می‌کردند و پس از چند بار چرخش، دوباره بر روی آن آشیانه می‌گرفتند و دسته‌ای دیگر بال می‌گشودند. در این حین حضرت استاد متوجه کبوتری شدند که از بالای گلدسته حرم حضرت امام رضا (ع) بلند شده و به سمت صحن سرازیر گردید و به دور صحن شروع به چرخیدن نمود. ایشان کبوتر را به خانواده‌شان نشان دادند و فرمودند: «این کبوتر همچون باز شاهی است. همین الان می‌آید و روی شانه راستم می‌نشیند».
تعدادی از زائران که در نزدیکی استاد نشسته بودند و سخنان ایشان را می‌شنیدند، متعجبانه به کبوتر چشم دوخته بودند. کبوتر چرخی به دور صحن زد و به طرف حضرت استاد فرود را آغاز کرد و به آرامی بر روی شانه راست ایشان نشست. گویا این کبوتر، همای عنایت حضرت امام رضا (ع) بو که زائر عاشقش را به حضور می‌طلبید.
سپس استاد کبوتر را در دستان خویش گرفتند و دست نوازش بر سر و رویش کشیدند و بعد رو به کبوتر کرده، فرمودند: «پرواز کن برو». کبوتر به پرواز درآمد و از آغوش استاد به سوی آسمان اوج گرفت و پس از اندک زمانی بر روی نقاره‌خانه نشست و پس از آن نیز از روی نقاره‌خانه به سمت گلدسته حضرت امام رضا (ع) پرواز نمود.
برگرفته از کتاب سجده رمز خلاقیت عشق (نویسنده: علی نعیم‌الدّین خانی)

آب دهان اولیای خدا شفاست
گامهای بلند روزها و ماهها با کوله‌باری از غم و شادی تند و زود از نردبان لحظه‌ها بالا می‌رفت و خانواده رحمت‌الله را هم به دنبال خویش به این‌سو و آن‌سو می‌کشید. هرچند آنان قناعت و کار و زحمت را بر بالای سفره زندگی چیده بودند، اما هر زمان که دنیایشان از سختی‌های طاقت‌فرسا و تنگدستی لبریز می‌شد پیک سرنوشت آنها را به دیاری دیگر رهسپار می‌کرد و زندگانی با مشکلات و حوادث نویی رخ می‌‌نمود و اینچنین بعد از چندی سکونت در روستای شریف آباد، به روستای محمود آباد کهریزک بار سفر بستند و پیگیر کار و تلاش و کسب روزی حلال شدند.
بامداد یکی از روزها تابستانی بود و ستاره‌ها از هر طرف آسمان در کام سپیده‌دم فرو می‌رفتند. آسمان باقیمانده تیرگی شب را با شبنم صبحگاهی از خود می‌زدود و روستای محمود آباد در بستر خنک بامدادی آرمیده بود. در خنکای این صبح، گرمای زندگی در دستان مادر یعقوب موج می‌زد و کار و فعالیت روزمره در وجودش روح امید و استقامت می‌دمید. هیزم‌هایی را که دیروز به زحمت عرق جبین از بیابان جمع کرده بود، در سحرگاهان به دل تنور سپرده بود و تنور دیگر داشت آماده می‌شد تا نان تازه برای خانه تهیه کند. معصومه تشت خمیر را در حالی که قامتش خم شده بود در کنار تنور نهاد و بر روی گلیمی که نزدیک تنور پهن کرده بود، نشست. تخته و ورزنه و بساط پخت نان را در اطرافش قرار داد. نگاهی به فضای نسبتا بزرگ داخل تنور انداخت. سرخی زغال‌های گداخته، حرارت داغی را بیرون می‌داد و صورت معصومه را عقب می‌زد. با «بسم الله» و چند تا صلوات دست به خمیرهای آماده برد و آنها را آماده چسبانیدن به سینه تنور نمود و یکی یکی خمیرهای پهن شده را به دل سوزان تنور سپرد.
دقایقی گذشت و صدای پرندگان روستا و فریاد خروسها، یعقوب را از خواب نوشین صبحگاهی بیرون آورد و او در جستجوی مادر به حیاط دوید. بوی خوش نان برشته او را یکراست به سمت تنور کشاند. سلامی آغشته به خواب را به سینه پر مهر مادر سپرد و مادر نیز درحالی‌که داشت خمیر را ورزنه می‌کرد، گفت: «سلام. صبح بخیر. پسر گلم آقا یعقوب، خب حالا هرکسی بره وضو بگیره من یک توتک خوشمزه بهش جایزه می‌دهم». یعقوب که با شنیدن جایزه برق شادمانی در صورتش دوید، قدمهایش را به سمت حوض کوچک وسط حیات تند کرد. لب حوض نشست و دست در زلال آب خنک حوضچه برد و سعی کرد وضویی را که چندین بار به همراه پدر و مادرش تمرین کرده بود، به تنهایی انجام دهد و مادر با دیدن این صحنه شیرین، لبخند بر لبانش جاری شد و گرما و خستگی از بدنش با خنکای وضوی کودکانه یعقوب فرو نشست. توتکی به عنوان جایزه به همراه چند «بارک الله» به پسرش داد و دوباره مشغول کار گشت و یعقوب هم توتک به دست با هیزمهای خرد شده اطراف تنور سرگرم بازی شد.
آفتاب اندک اندک در فضای حیات خانه‌شان می‌پیچید و در گوشه حیاط با حرارت سوزان تنور یکی می‌شد و به صورت معصومه می‌پاشید و او را غرق عرق می‌ساخت. خستگی چندین ساعته پخت نان، بر تمام بدنش نشسته بود و می‌رفت تا آخرین نانها را از تنور بیرون بیاورد. در این حال یکی از نانهای چسبیده به دیواره بلند تنور کنده شد و بر روی زغالهای گداخته افتاد. معصومه به سرعت انبر را برداشت و سعی نمود آن را بیرون آورد، اما ناگهان تعادلش را از دست داد و با سر به داخل تنور افتاد.
یعقوب، پسرک زیرک و هوشیار که این صحنه دلخراش را با چشم خود دید، آتش خوف و هراس در وجودش شعله گرفت و با فریاد و گریه، پدر را باخبر ساخت. لحظاتی بعد بدن سوخته معصومه درحالی‌که سوختگی‌های شدید همچون دیوار بر بدنش آوار شده بود، از تنور بیرون آورده شد و در خانه بستری گشت.
مدتی بعد معصومه به هوش آمد و پلکهای سنگین و سوخته‌اش آرام آرام بلند شد. نگاهش نور شوق را دل رحمت‌الله و پسر کوچکش ریخت. حادثه در ذهنش برق زد. آهی داغ و دردناک از نهادش برخاست و سوزش درد، درونش را خراشید. یععقوب پس از بازشدن چشمان مادر، خودش را بیشتر به بالین او نزدیک کرد و با زبان شیرین و اشک دلسوزانه‌اش درد مادر را نسیمی از التیام بخشید و مادر نیز با نگاه مادرانه او را نوازش داد.
زنان همسایه وقتی از جریان مطلع شدند به دیدارش شتافتند و همدرد سوزش وجودش گردیدند و هر یک کار و خدمتی را به عهده گرفتند. ولی معصومه نه در بستر آرمیده بود که در آغوش جانکاه درد و گداز و بی‌تابی می‌سوخت و شراره‌های سوختگی تا مغز استخوانهایش پیش می‌رفت و در عین حال سعی می‌کرد که مبادا دردهایش را با کسی تقسیم کند. سه روز از این حادثه دردناک گذشت و سه شبانه‌روز خواب به چشمان معصومه برفت و زمان در منزل رحمت‌الله بر محمل غم و اندوه آهسته و کند پیش می‌رفت. یعقوب پسرک بازیگوش، کمتر بیرون می‌رفت و بیشتر وقتش را به همراه پدر از مادر پرستاری می‌کرد.
شب چهارم فرا رسید و معصومه توانست با کوله‌باری از سوزش به خوابی سبک فرو رود. در همان شب، آن مرد خدا و پیر روشندل که حدیث وصلت عشق را در فضای جان معصومه سروده بود، در عالم رؤیا به عیادت او آمد. همو که مهتاب رخسارش سالها در افق زندگیشان طالع نگردیده بود. همو که جهانی از عنایت و کرامت در زیر نگین دیدگانش جای داشت. آن مرد الهی در عالم خواب رو به معصومه کرد و با مهربانی تمام گفت: «چه شده خواهرم؟ چرا بی‌تابی می‌کنی؟». معصومه که چشمانش بار دیگر به دیدار سیمای نورانی آن نور دیده روشن شد و قلبش حدیث عشق را تکرار نمود، اشک بر گونه‌هایش روان گشت و در همان لحظه از اذیت و آزار سوختگی شکایت کرد. هماندم، آن پیر الهی نزدیکتر آمد و آب دهان خویش را بر مواضع سوختگی او مالید و با این زمزم شفابخش و کیمیای سلامت نوید بهبودی و آرامش را به او داد.

بانگ خروس سحرگاهی، چشمان معصومه را گشود و او خوشحال و مسرور از رؤیت این رؤیای معنوی درحالی‌که اشک بر دیدگانش حلقه آویخته بود، برق اشتیاق از زیارت آن روح پاک در دلش جهید و جان را از شهد دهانش سیراب یافت و پیکرش را میان دستهای تفضل خدایی در حریری از سلامتی حس کرد.
اینچنین بود که تنها سه روز پس از این رؤیای صادقه، با کمال تعجب اما سرشار از امید و شادمانی دید که تمامی سوختگی‌های بدنش بهبودی یافته و درد و التهاب از همه پیکرش رخت بربسته و غم و اندوه نیز از قلب کوچک یعقوب سفر نموده است.
برگرفته از کتاب سجده رمز خلاقیت عشق (نویسنده: علی نعیم‌الدّین خانی)

آهن ذوب شده در دستان استاد
پس از اینکه استاد قمری از تحصیل علم محروم شدند به منظور رفع مشکلات زندگی خانواده خود به کار آهنگری رو آوردند. که بیش از ۷ماه به آن اشتغال داشتند.
مسؤولیت این نوجوان ۱۲ساله در این کار، دمیدن در کوره بود تا بدین وسیله کوره، داغ و سوزان نگه داشته شود. صبح یکی از روزها، کارگران آهنگری تکه‌ای آهن ذوب شده به وزن ۵کیلوگرم را از کوره بیرون آورده، آن را روی سندان گذاشته و به همراه صاحبکار خویش مشغول به کوبیدن آن می‌شوند تا اینکه یک پتک بسازند. اما برخورد اولین ضربه، باعث می‌شود این آهن گداخته به وسط کارگاه پرتاب شود. آن هم جلوی پای آن شاگردی که تازه در این کارگاه مشغول کار شده بود. در این حال صاحبکار برای اینکه آهن سرد نشود، خطاب به یکی از کارگران فریاد زد: «آهن را بردار، بیاور». بدیهی است این‌گونه فلزات ذوب شده را فقط با انبر به این‌سو و آن‌سو منتل می‌سازند، ولی این‌بار دستان کوچک و لطیف یک نوجوان، ‌این کار را براحتی انجام داد. این نوجوان تازه‌وارد که از استادکار خویش بسیار می‌ترسید به گمان اینکه این دستور خطاب به او بوده است،‌ سریعاً آهن گداخته را با دستهای عریان برداشته و آن را روی سندان می‌گذارد. دیگران که عمل این نونهال را با شگفتی نظاره‌گر بودند با ترس و اضطراب زیاد کار خود را رها ساخته و به گمان آنکه دستان او آسیب دیده به دورش حلقه زدند و چیزهایی چون آب نمک و غیره را آماده نمودند.
اما عنایات الهی بار دیگر همراه این نوجوان شد و دستان نحیف و کوچک او هیچگونه آسیبی ندید و آن فلز داغ و سوزان را از آنکه بر بدن این ولیده الهی اثری گذارد، شرمسار کرده بود.
برگرفته از کتاب سجده رمز خلاقیت عشق (نویسنده: علی نعیم‌الدّین خانی)

اثر بوسه یا حرارت عشق
از جمله خدمات هنری حضرت استاد قمری پس از بازگشت از سفر عربستان، ترسیم ۲۸ تابلو (۱۸۰×۱۱۰) از شخصیتهای برجسته انقلاب اسلامی همچون امام راحل (ره) می‌باشد که ۱۴عدد آن به سفارش حزب جمهوری اسلامی ورامین و بقیه نیز به سفارش سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ورامین بوده است. آنچه که از اوج خلوص و وارستگی این هنرمند متعهد انقلاب پرده برمی‌دارد، آنست که ایشان در مقابل ترسیم این ۲۸ تابلو تنها به مبلغ ۷ هزار تومان به عنوان دستمزد اکتفا نمودند و این نبود جز بواسطه عشق وافر ایشان به انقلاب اسلامی و خدمت خالصانه در جهت رضای حضرت ربّ.
اولین تابلویی که ایشان به ترسیم آن مبادرت ورزیدند، نقاشی تمثال مبارک شهید مظلوم آیة‌الله بهشتی (ره) بود. نهایت اخلاص و صدق استاد در این کار منجر شد تا حضرتش در ساعت ۱ بعدازظهر همان روز در عالم خواب مشاهده کنند که حضرت امام خمینی (قدس سرّه) مسرور و خوشحال به منزل ایشان تشریف آورده‌اند و درحالی‌که تبسمی که نشان از رضایت می‌داد، بر لب داشتند، به جناب استاد نزدیک شده، لبهای خود را بر روی پیشانی استاد نهاده و با یک حالت عشق و وجد روحانی آنقدر استاد را بوسیدند که وقتی از خواب برخواستند،‌ رطوبت ناشی از بوسه حضرت امام (ره) را بر پیشانی خود احساس نمودند.
آری اثر این بوسه، حکایت از حرارت عشقی داشت که در عالم معنا اولیای بزرگ الهی نسبت به ایشان داشته و دارند.
برگرفته از کتاب سجده رمز خلاقیت عشق (نویسنده: علی نعیم‌الدّین خانی)

اجمالی از فعالیتها و خدمات هنری استاد در لبنان
سفر جناب استاد قمری به لبنان، سفری یکپارچه خدمت و معنویت بوده است. دید و بازدید از مکانهای گوناگون در لبنان و سوریه، تمام مشکلات و مصایبی را که رسولان الهی در جهت ابلاغ رسالت خویش متحمل شدند، برای حضرتش تداعی می‌نمود و تاریخ امم گذشته را به تصویر می‌کشاند

لطایف عارفانه استاد

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

اکثریت، بادین آبا و اجدادشان منتظر ظهورند و حال آنکه امام زمان با دینی جدید ظهور می کند.

تصویرگران واقعی اولیای خدایند. مردم به قدر لیاقت و ایمانشان به اولیای خدا صورتهایشان شکل می گیرد..

آدم(ع) به واسطهء تعجیل به سوی حوا(ع) ، ثمره ای غضب آلود همچون قابیل به بارآورد.

رسول‌الله‌ همچون‌ خورشیدی‌ است‌ که‌ نور شفاف‌ آن‌، در وجه‌ ماه‌ رؤیت‌ می ‌شود و نور ماه‌ منزه‌ از لمس‌ کردن‌ آتش‌ خورشید می‌باشد

جمال زن، جلوهء عشق است و عشق، مرآت عرفان است و عرفان، همچون چشمهء کوثر رویانندهء حقایق رب می باشد

آزادی روح، با وارستگی امیال است. زندانی شدن روح، با وابستگی به امیال می باشد.

هر خواسته ای که در راستای کمال باشد پسندیده است.

جویندگان امام زمان (عج) در عصر حیرت، باید بر کشتی نجات شیعیان خاص قرار گیرند.

امام خمینی(س) خورشیدی که در آخرالزمان از غرب تجلی کرد و پس از رحلت، روح مقدسش همچون قطرات باران، شرق و غرب عالم، باالاخص ایران را به زیور گلهای خوشبوی عرفان در نسل جوان آراسته کرد.

آدم به کسی می گویند که با دوپای عقل سیرکننده ملک و با دو دست عشق مس کننده ملکوت باشد.

مزد بندگی خالصانه در راه خدا جام کوثر می باشد.

علی مرآت قلوب مؤمنان است. برای رؤیت جمال فاطمه مرآت قلبمان را توسط مدیران کاروانهای الهی با کوثر زیر عرش شستشو دهیم.

برای رسیدن به ملکوت آسمانها و زمین همچون اسماعیل به دست ابراهیمیان زمان فنا گردیم.

سالک مانند هسته مغزداری می باشد که به واسطه مربی الهی در راه کمال پوسته اش در زیر خاک شکافته می شود و مغزش از درون خاک به بیرون عالم پاک، همچون گلی زیبا و معطر آشکار می گردد.

آباد کردن آخرت با تسلیم و ایمان و بندگی عاشقانه در حریم اولیای الهی میسر می شود.

در آخرالزمان مؤمنان راستین در حریم الهی، رؤیاهایشان شفاف و هدایت بخش آنان می گردد.

ثروتمندان دنیا فقرای آخرت، و فقرای دنیا ثروتمندان آخرت می باشند.

دنیا دوزخ شبطان است. گذر کردن از دوزخ شیطان محال است، مگر با کوثر رحمان.

مهدی با دم مسیحایی و روش رحمانی به دور از چشمان جن و انس، با شیعیان خاصش منتظر ظهورند.

رب هرکس، معبود آن کس می باشد که در هنگام مرگ، روح خود را به خانه ای هدایت می نماید که از طریق ربش بنا نموده است.

نفس آتشی است که پوشیده که توسط تمایل به خواسته ها، شعله هایش نمایان می گردد.

زنان مؤمنه آرامش دهنده و آرایش دهنده مردان مؤمن اند در ملکوت؛ چنان که زنان کافر، آزاردهنده و تیره کننده مردان مردان کافرند در ملک.

اکثریت آدمیان به موجب خوف از دست دادن جانها و ماهلایشان کذاب اند. از این رو، دشمن راستگویان رحمانی اند.

آثار پایدار بهتر از عزت ناپایدار و عزت ناپایدار بهتر است از ذلت پایدار مثال زنان، مثال نور، آب یا باد است. در هر صورت، از اراده به دورند و با اولیای خدا صاحب ثمرات طهورند.

دلهای تاریک مردان بر اثر برق دندانهای لبخند همسرانشان روشن می گردد.

بوسه شیرین زن، کام تلخ همسر را شیرین می کند.

کاخ دیکتاتوری فرعون، موسای کلیم را درس عدالت آموخت. کاخ شهوت پرستی عزیز مصر، یوسف صدیق را درس معرفت آموخت. از عشق ورزی زن فرعون موسای کلیم عالم شد. از عشق ورزی زن عزیز، یوسف صدیق عارف شد.

زن، اکسیر جمال عشق است در مرد. مرد، اکسیر جلال مهر است در زن. زن، عظر مطهر است برای مرد. مرد، گل معطر است برای زن.

زنان مرکب راهوار ملک و ملکوت از برای مردان‌اند. مجوز راهیان ملک، نفس است و مجوز راهیان ملکوت، عقل است. با مجوز شعله نفس، عازم ملک هستیم. با مجوز نور عقل، عازم ملکوت می باشیم.

مردان و زنان به منزله زمینها و دریاهایند. اولیای الهی به منزله کوه هایند. همان گونه که کوه ها نگه دارنده زمین ها و دریاهایند، اولیای الهی نیز نگه دارند وجود مردان و زنان‌اند. همچنان که زمین ها و دریاها بدون کوه ها چون باتلاقی بی ثمر خواهند بود، مردها و زن ها هم بدون وجود اولیای الهی همچون مردابی بی ثمر خواهند بود.

زنان، به منزله شعله سوزنده برای مردان‌اند. چنانچه مردان در مقابل شعله سوزنده آنان استقامت ورزند، به صورت فرشتگان منور‌ آشکار گردند.

زلیخا به واسطه عشق و دلدادگی به یوسف، سالها با چشمان پر از اشک همچون فقیری دل شکسته در انتظار یوسف به سر می برد.

زنان مظاهر عشق و محبت برای مردان‌اند. در نگه داری آنان به جز ابراز عشق و محبت راهی نیست.

دنیا جنگل جنبندگان است و زنها در این جنگل همچون آب روان اند که به واسطه تماس و آشامیدن حیوانات آلوده شده اند. اولیای الهی به منزله تصفیه خانه دنیایند. برای رفع آلودگی آبها در جنگل جنبندگان از تصفیه خانه اولیای الهی بهره بگیریم.

فاطمه(س) براق عشق و الگوی حوران فردوس برای اولیای الهی می باشد.

اگر زن مومنه ای در عالم رویا نامحرمی را در خانه خود مشاهده نماید و آن گاه بعد از خواب، یکی از محرمانش چه زن و چه مرد به خانه او بیاید، این رویا صحیح است؛ چرا که مومن به واسطه تزکیه نفس همچون بلوری شفاف و غیر مومن همچون سنگی سخت در مقابل شیشه می باشد.

زنان مومنه آرامش دهنده و آرایش دهنده مردان مومن‌اند در ملکوت. چنان که زنان کافره آزار دهنده و تیره کننده مردان کافرند در ملک.

فاطمه زهرا(س) سرچشمه نور و معدن العظمه روح و الگوی زیبایی حور از برای راغبین است.

روح ابراهیمی یوسف(ع) همچون شعله ای فروزان، فلز نیازمند زلیخا را در کاخ عزیز مصر به جواهری ارزشمند تبدیل ساخت.

زن، نور صفات کلمات است. زن، آب حیات ظلمات است. زن، کلید گنج ملکات است. زن، مرآت تمام نمای جام است. زن، جام جهان نمای جان است.

زن نسبت به مرد، طائر فردوس یا براق عشق به سوی جمال مطلق می باشد. بالهای طائران فردوس را همچون درندگان وحشی به شهوات پرپر نکنیم.

جذبه وجه یوسف(ع) برای زلیخا و جذبه جملا زلیخا برای یوسف(ع) آنچنان آتشی در دلهایشان روشن کرد که با رفتن در سیلاب مخوف عزیز مصر، همچون مغناطیسی فولادین رباینده دلهای جوینده عشق گردیدند.

جمال زن، جلوه عشق است و عشق، مرآت عرفان است و عرفان، عمچون چشمه کوثر رویاننده حقایق رب می باشد.

عشق در وجود مردها همچون طائر فردوس می باشد که توسط جمال زنها زندانی می گردد.

مردان و زنان انسان هایی هستند که از روز تولد تا مرگ، پی به جمال و جلال الهی در باطن خود نبرده و همچون زنان بارداری می باشند که قبل از رؤیت فرزند خود، در دل خاک فرو می روند.

قاتل امام زمان زن می باشد. آن زن که به دین یهود است، پیرزن می باشد.

دو چیز باید از نامحرم پوشانده شود: زن و اسرار الهی. زن به دلیل اینکه حقیقت اسرار الهی و الگوی زیبایی می باشد، باید حفظ شود.

زن به واسطه کفالت اولیای الهی همانند حوران بهشتی خوشرو می گردد تا حدی که تابش نور جمالش نور خورشید و ماه را از بین می برد.

زن هر قدر زیباتر و خوشروتر باشد، باید پوشیده تر گردد.

مهار زنها در ارادت مردهاست. رهایی زنها در اسارت مردها

آدم(ع) به واسطهء تعجیل به سوی حوا(ع) ، ثمره ای غضب آلود همچون قابیل به بارآورد.

جمال زن، جلوهء عشق است و عشق، مرآت عرفان است و عرفان، همچون چشمهء کوثر رویانندهء حقایق رب می باشد

علت‌ سرافکندگی‌ ملائکة‌اللّه‌ نزد آدم‌ صفی‌اللّه‌(ع‌)، افشای‌ اسمای‌ واقعی‌ آنها بود.

آدمی، زمانی به سوی کمال هدایت می شود که تحت تکفل انسان کامل باشد

هرموجودی در عالم، دارای ظاهر و باطنی می باشد که ظاهر آن سایه، و باطن آن نور است.

نویسنده: یعقوب قمری شریف آبادی

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

نویسنده: یعقوب قمری شریف آبادی

اگر در سوره نحل، قرآن کریم به زندگی اسرار‌آمیز زنبور عسل اشاره فرموده و مامن آنان را سینه کوهساران و فراز درختان دانسته و محصول وجودشان را شراب شفابخش و مصفای عسل معرفی می‌فرماید،‌ همه در سایه پیروی و اطاعت آنان از ملکه خود و بهره‌جویی از شهد گل‌های مطهر و معطر می‌باشد

اشاره

پیروان و عاشقان راستین ولایت، سوختگان شمع محفل مقربین‌اند که در سایه تسلیم و اطاعت محض، تنها شهدنوش پاکی و طهارت در حریم بوستان معنویت می‌باشند و از هرگونه تیرگی و آلودگی دوری می‌گزینند و از این طریق به اوج آسمان ولایت و معرفت عروج می‌نمایند؛‌چنانکه مقام معظم رهبری فرموده‌اند:«ارتباط دوستی و عشق به مولای متقیان، علی‌(ع) حقیقت درخشانی است که با استفاده از آن می‌توان عروج کرد و به اوج معرفت دست یافت.»(۱)
بوستان شریعت محمدی(ص) آکنده از گل‌های خوشبویی است که صفابخش دل صاحب‌دلان و معنابخش سر عارفان است و در این میان تنها زنبوران شهدجوی اهل ایمان بر گلبرگ لطیف رحیمیت می‌نشینند و از عصاره عطرافشان و اکسیر، روح‌افزای دین می‌نوشند و از شیرازه گل شهدآفرین قرآن می‌چشند.
لبان مطهر و زبان معطر علی(ع) که کوثر معارف لدنی از آن می‌جوشد در این باره به بیان حقیقتی شگفت‌ گلگون است که:«انا یعسوب المؤمنین (۲) من ملکه مومنین می‌باشم» واژه یعسوب در لغت به مفهوم ملکه زنبوران عسل می‌باشد. لطایف معنوی این کلام شریف، حقایق شگرفی را گویا است که راهگشای عروج سالکان به عوالم علیای طهارت و صفا و بازگشای صعود رهروان به مدارج قصوای معرفت و فنا است. از سوی دیگر فرمایش نورانی ملکه زیبای اهل ایمان‌، علی(ع)، که به تدبر در اوصاف و خصایص جمیل زنبور عسل اشارت فرموده، مایه تعمق و التفات شایان رهپویان حق و حقیقت به زندگی سراسر عبرت زنبوران عسل است: «کونوا فی‌الناس کالنحلة فی الطیر؛ (۳) در میان مردمان همچون زنبور عسل در بین پرندگان باشید.»
زنبوران عسل دو ویژگی بارز و مهم دارند:‌یکی اینکه خود را تسلیم امر ملکه ساخته‌اند و به اطاعت و خدمت او همت گمارده‌اند و در پرتو این تسلیم و اطاعت راستین، قلبشان از عشق به ملکه جمیل خود لبریز گشته است. و دیگر آنکه غذایشان تنها شهد گل‌های معطر و مطهری است که از هرگونه ناپاکی مبرا باشد. اگر زنبوری از گلی بنوشد که رایحه پلیدی از آن به مشام برسد، زنبوران دیگر در پرتو ارادت و اطاعت نسبت به ملکه، او را از میان برداشته و از ماوای خویشتن خارج می‌نمایند. هرچند در طبیعت گل های گوناگونی یافت می‌شود، اما زنبوران عسل فقط برگل‌هایی می‌نشینند که شهد آن طیب و خوشبو باشد. به واسطه همین زنبوران مطیع و عاشق است که کندو ملکه مملو از عسل مصفا می‌گردد که شفابخش جان بیماران و دردمندان است.
راهیان صراط مستقیم نیز که در حصن حصین ملکه جمیل مومنین، علی‌(ع)، رحل اقامت افکنده‌اند، سزوار است نسبت به ملکه ملیک اریکه ولایت، پیرو و مطیعی صادق بوده از رهگذر این اطاعت، دست محبت بر عروة وثقای عشقش درآویزند و حلقه ارادت دل را در محل قدس ولایتش آویخته سازند. زیرا آن دم که شیعه پاکباخته و سالک دلباخته ظاهرش به طاعت و بندگی نورانی شود باطنش به فروغ عشق به خدای رحمان منور شده تابش حب و شیفتگی، مایه گشایش روزنه قلب او بر روی معارف مکنون رحیمی می‌گردد و دیده روحش به مشاهدت جمال دل‌انگیز حضرت حق مفتخر کشته، سر روح او به حضرت قدس علی‌ اعلا تصال می‌یابد: «الهم نوری ظاهری بطاعتک و باطنی بمحبتک و قلبی بمعرفتک و روحی بمشاهدتک و سری باستقلال اتصال حضرتک (۴) الهی ظاهرم را به اطاعت، باطنم را به محبت، قلبم را به معرفت، روحم را به شاهدت خود و سرم را به اتصال موحدانه به حضرت خویش منور فرما! »
بنابریان،‌چنانچه رهرو طریق کمال و سالک مقصد جمال،‌ طعامی را به کام دل بچشاند که به زنگار هوای نفس و بوی عفن شرک و شک آلوده باشد. از قلعه امن و حصار استوار ولایت معنوی علی‌(ع) رانده شده، در حضیض ملک گرفتار می‌گردد، چرا که سالکان صراط مستقیم و پروانگان ولایت، تنها در بوستانی کاوش می کنند و از شهد گلی می‌چشند که از هر جهت طیب و معطر بوده و پاکی و حلاوت از آن تراوش نموده است و بر مانده‌ای جلوس می‌نمایند که طعامش از آسمان معنویت و بهشت برین طهارت و معرفت نازل گشته و مطهرات و طیبات بر‌ آن چیده و شراب ناب عشق بر آن نهاده شده است.
اگر در سوره نحل، قرآن کریم به زندگی اسرار‌آمیز زنبور عسل اشاره فرموده و مامن آنان را سینه کوهساران و فراز درختان دانسته و محصول وجودشان را شراب شفابخش و مصفای عسل معرفی می‌فرماید،‌ همه در سایه پیروی و اطاعت آنان از ملکه خود و بهره‌جویی از شهد گل‌های مطهر و معطر می‌باشد. از این رو شایسته است شیعیان و پیروان و عاشقان راستین ملکه ولایت به حکام آیه «فلینظر الانسان الی طعامه» (۵) پس باید که انسان به غذای خویش نظر کند.» در طعام خرد و اندیشه و غذای روح و جان خویشتن به دیده بصیرت و توجه بنگرند تا معطر به عطر خوش اخلاص و بندگی و مطهر به طهارت عشق شده و از شائبه هرگونه پلیدی منزه شوند و همان طور که زنبوران مطیع و عاشق، مامن ملکه را انباشته از عسل می سازند، آنان نیز مایه عظمت و فرازندگی و عزت ملکه خود را فراهم کنند.
به واقع سالکان مقرب ولایت و پیروان مودب به ادب اطاعت و مودت هستند که موجب مجد و شرافت ملکه خوش منظر سریر کرامت می‌شوند و مزید تجلی و شکوفایی حقایق و لطایف بوستان معارف خفیة رحمانی را فراهم آورده، عسل مصفای معرفت و مشاهدت را به ارادتمندان صراط مستقیم ولایت عرضه می‌دارند. همان‌ها که خانه قلب خود را در پناه قلعه امن ولایت بر سینه کوهسار رفیع ایمان و بر بلندای شجره طبیه ولایت بنا کرده‌اند و آوازه اطاعت و عشق را پژواک دل ساخته‌اند. همانان که به صراحت عین‌الحیاه حق و عدالت و می‌فروش خم سر وحدت که فرمود: «لم اعبد ربا لم اره»(۶) پروردگاری را که ندیده باشم،‌ پرستش نکرده‌ام.» اطاعت و محبت به حضرت رحمان را در پرتو مهتاب ولایت، به جوهر کشف و شهود رخساره جمیل رحیمیت آمیخته‌‌اند و بذر پاک فتوت و قهاریت را از دستان ربوبی ماه ولایت بر دل افشانده،‌ به روح ناب قدسی موید گشته‌اند.
- پی نوشت‌ها:
۱٫ از بیانات رهبر معظم انقلاب در تاریخ ۱۹/۱۰/۱۳۷۰
۲٫ بحار الانوار، ج ۸، ص ۳۳۶، ح ۷، ب ۲۵٫
۳٫ همان، ج ۷۵، ص ۴۱۰، ح ۵۴، ب ۸۷٫
۴٫ رساله سیر و سلوک منسوب به بحر‌العلوم، ص ۱۲۸،‌دعای منسوب به امام علی‌(ع)
۵٫ عبس/ ۲۴٫
۶٫ علم‌الیقین،‌ج ۱، ص‌۴۹

کتاب، آینه فکر و روح نویسنده

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

کتاب، آینه فکر و روح نویسنده

به طور کلی، در گستره جوامع بشری هر دانشمند و حکیمی که پس از سال‌ها تلاش و کوشش در راه پژوهش و مطالعه، اثری از خود خلق می‌کند، به‌راستی علم و آگاهی خویش را در آن جلوه‌گر می‌نماید و کتاب هر کس آینه تمام‌نمای فکر و روح او به شمار می رود: «کتاب الرجل عنوان عقله و برهان فضله؛(۶) کتاب مرد، نشانه عقل و دلیل فضل و برتری او است» و در واقع، هر نویسنده جوهره وجود خود را در اثرش به ودیعت می‌سپارد و پس از مرگ با کتابش که آب حیات و شناسنامه زندگانی او می‌باشد، جاودانه گردیده، و روح و روانش در سراسر کلمات مکتوبش حضوری همیشگی و اثرگذار خواهد داشت.

از این رو، پژوهشگران و جویندگان کمال هنگامی که با عشق و ایمان در صدد استفاده از علوم و معارف کتابی برمی‌آیند، باید به این نکته بسیار مهم و اساسی توجه داشته باشند که با خواندن آن کتاب و پذیرش و رضایت‌مندی از مطالب آن، تحت سلطه روح صاحب کتاب قرار گرفته و از راه و روش و آیین او تأثیری عمیق می‌پذیرند؛ چنانکه با خواندن کتاب آسمانی قرآن، و عشق و توجه به آیات و معارف انسان سازش، مورد عنایت و لطف صاحب حقیقی آن، یعنی خداوند رحمان، قرار می گیریم و در حریم نوراینت و روحانیت حق بهره‌مند از معارف و حقایق این کتاب بزرگ می گردیم.

اگرچه به بیان نبوی «اطلبو العلم و لو بالصین؛(۷) علم را طلب کنید، هر چند در چین باشد»، استفاده از علوم و فنون و معارف اندیشمندان جوامع دیگر، امری پسندیده و ممدوح است، اما نویسنده سطور حاضر به تجربه این حقیقت را دریافته که مطالعه آثار آن‌ها با عشق و ایمان – به‌خصوص کتاب‌های اعتقادی و روحی – بدون بهره‌مندی از راهنمایی معنوی صاحبان کمال و جمال و برخورداری از موازین حق و رهنمودهای بیدارگر کاملان وادی معرفت، موجب می‌گردد که خوانندگان از روح صاحب کتاب که در جای‌جای آن حضور دارد، تأثیر پذیرفته، چه بسا به تزلزل و سستی در دین و مذهب خود دچار شوند و در هجمههای معنوی و فرهنگی، سرمایه دینی و الهی خویش را ببازند و قدم بر جاده انحراف و لغزش گذارند.

از جمله آثاری که امروزه در سطحی وسیع منتشر گردیده، ترجمه کتاب‌های برخی اندیشمندان است که تفکرات و معنویات التقاطی خود را مطرح کرده، ذهن خواننده را معطوف و مجذوب خویش می‌سازند و به‌حق، باید خطرات ترویج چنین اندیشه‌هایی را که بنیان‌های دینی و معنوی این مرز و بوم را نشانه گرفته، بیش از هر خطر دیگر دانست و آسیب‌های آن را که سلامت فکری و عقیدتی مسلمانان جهان را به مخاطره انداخته، بسیار جدی گرفت.

این اندیشمندان راه و روش و عقاید خویش را در قالب تعابیر و الفاظ جذاب عرضه نموده و بدین ترتیب، جوانان مسلمان را به سوی عقاید و افکار خود می‌کشانند و حال آن که هیچگاه زیبایی عبارات و جذابیت تعبیرات یک کتاب، نمی‌تواند دلیل حقانیت محتوای آن اثر باشد.

اگرچه آموزه‌های اینان در گزاره‌هایی از قبیل: «تسلیم، عشق، مراقبه و یا دعا» ارائه می‌شود و معمولاً محتوای کتاب‌هایشان به واسطه مطالعات مستمر، از آثار اندیشمندان بزرگ دنیا و عرفای بنام جهان اسلام متأثر است، اما چون روحِ جاودان‌ شده اینان در آثارشان از حیطه دین متکامل اسلام خارج است، خوانندگان و پژوهشگرانی را که بدون اطلاع و بهره‌مندی از رهنمودهای استادی بصیر و راهنمایی او به سراغ چنین آثاری می‌روند، در مسیر آیین و عقاید خود قرار می‌دهند و عملاً به تضعیف اساسی‌ترین آموزه‌های عرفان ناب اسلامی که همسو با کمال حقیقی انسان است، می‌پردازند

به بیان دیگر، هر کس این گونه آثار را که روح حاکم بر آن، طریق غفلت از حقیقت اسلام و انحراف از صراط مستقیم کمال را فراسوی خواننده آن می‌گسترد، مطالعه ‌کند و تعالیم آن را بر لوح اندیشه و قلب خویش منقش سازد و از راهکارهای آن پیروی نماید، در واقع، به پرستش و اطاعت از نویسنده آن مبادرت ورزیده و گام بر طریق آنان نهاده است؛ چنان‌که امام باقر(ع) در اشاره به این معنا می‌فرماید: «من أصغی إلی ناطق فقد عبده فان کان الناطق یؤدّی عن الله عزّ و جلّ فقد عبد الله و إن کان الناطق یؤدی عن الشیطان فقد عبد الشیطان؛(۸) هر کس که به گوینده‏اى گوش فرا دهد، مانند آن است که او را پرستیده. پس اگر گوینده از خدا گوید، او خدا را پرستیده و چون از زبان ابلیس گوید، او ابلیس را پرستیده».

بنابراین، بیداری و هوشیاری محققان گرامی در برابر چنین امر حساس و مهمی بسیار ضروری می‌نماید و بایسته است جوانان عزیز و پژوهشگران مسلمان بدین مسئله توجه داشته باشند که پیش از سیر در آثار چنین اندیشمندانی، نیازمند تمسک به ریسمان ولایت و راهنمایی اولیای رحمانی و توجه خالصانه به صاحبان بصیرت و معرفت برای نجات خود می‌باشند تا هم از ثمرات نیک علم و جنبه‌های مثبت اندیشه دیگران به طور صحیح بهره‌مند گردند و هم در ورطه دوری از عرفان ناب اسلامی و حرمان از حقایق روح‌پرور و معارف انسانساز آن قرار نگیرند.

پی‌نوشت‌ها:

۱٫ تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، ص۴۱، ح۱۶، امام علی(ع).

۲٫ همان، ص۱۱۱، ح۱۹۶۹، امام علی(ع): «قرآن، بهار دل‌ها و چشمه‌های علم است».

۳٫ حجر/۹٫

۴٫ نحل/۸۹: «و ما این کتاب را بر تو نازل کردیم که بیانگر همه چیز است».

۵٫ اسراء/۸۲٫

۶٫ تصنیف غررالحکم و دررالکلم، ص۶۳، ح۷۵۶، امام علی(ع).

۷٫ مشکوةالانوار، ص۱۳۵٫

۸٫ کافی، ج ۶، ص ۴۳۴، ح ۲۴٫

نویسنده: یعقوب قمری شریف آبادی

آسیب شناسی معنویات نوپدید

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

آسیب شناسی معنویات نوپدید

یعقوب قمری شریف‌آبادی

اشاره

کتاب، آینهای تمام‌نما از نوع اندیشه و روح نویسنده است و خوانندگان با مطالعه هر کتاب در حقیقت، فروغ هدایت و یا ظلمت ضلالت را در صحیفه وجود خویشتن ترسیم می‌کنند و طریق صعود یا هبوط را میپیمایند. امروزه به موازات تولید و انتشار کتابهای مفید و سازنده، شاهد رشد فزاینده چاپ و نشر کتاب‌ها و آثاری هستیم که به صورت تألیف و یا ترجمه، معنویتهای نوظهور و افکار و اندیشه‌های وارداتی در حوزه علوم روحی – روانی را در قالب الفاظ و عبارات جذاب، از گوشه و کنار جهان به سوی جوامع اسلامی سرازیر می‌کنند

در این شرایط، بایسته است که فرهیختگان و اندیشمندان جامعه، پژوهشگران و دانشجویان جوانی را که با شور و اشتیاق فراوان جذب عبارات بهظاهر زیبای چنین کتاب‌هایی می‌شوند و صعود به قله‌های کمال را از راه مطالعه آن‌ها می‌جویند، نسبت به خطرات گسترده عقیدتی و فرهنگی این مسئله که مصداق بارز تهاجم فرهنگی است، آگاه سازند و با بیانی مستدل و منطقی فروغ بیداری را برای آن‌ها فراهم آورند. از این ‌رو، آنان که در وادی عرفان اصیل رحمانی و معنویات ناب اسلامی می‌باشند، شایسته است که به این امر مهم توجه داشته باشند تا به بیراهه نروند و به حرمان از معارف حقه الهی دچار نشوند.

نگارنده در این نوشتار، به طور مختصر از منظر عرفان ناب اسلامی که معیار و سمبل حق می‌باشد، به آسیبشناسی ترویج چنین آثاری پرداخته است.

قرآن، در حریم صیانت الهی

با فضیلت‌ترین و ارزنده‌ترین گوهری که جهان مُلک را به انوار بصیرت روشن ساخته، علم می باشد که «رأس الفضائل العلم؛(۱) سرآمد همه فضیلت‌ها علم است». و نیز شریف‌ترین و ارزشمندترین علمی که از سوی خداوند رحمان در سرای ناسوت به ودیعت نهاده شده، معارف عظیم ربوبی است که در کتب آسمانی تجلی نموده و به‌ویژه در قرآن کریم به عنوان ذکر الله و کلمة الله، چراغ هدایت زنان و مردان مؤمن را برافروخته و به بیان علوی «هو ربیع القلوب و ینابیع العلم»(۲) بهار دل‌ها است که چشمه‌های جوشان علوم رحمانی را برای مؤمنان عاشق در گستره عالم ملک روان نموده. قرآن، کتاب جامعی است که خداوند حفظ و صیانت آن را در تمامی زمان‌ها و مکان‌ها از هر نوع آسیبی وعده داده است: «انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون؛(۳) همانا ما ذکر (قرآن) را فرو فرستادیم و به‌تحقیق ما خود آن را حفظ کننده‌ایم».

اگر قرآن کریم به صراحت آیه «و نزلنا علیک الکتاب تبیانا لکل شیء»(۴) جوابگوی تمامی نیازها و سؤالات آدمی در مسیر رشد و تعالی می‌باشد، به جهت برخوداری از گنجینه بی‌پایان علم و آگاهی است که بر سایر کتاب‌ها نیز شرافت و عزت یافته و اگر دسترسی به این چشمه جوشان معارف رحمانی و بهره‌مندی از هدایت و شفای کتاب الهی برای همگان ممکن نیست، به دلیل آن است که شرط استفاده از این منبع نور، بدون شک، جز عشق و ایمان به کتاب خدا نمی باشد؛ چرا که آدمی به واسطه عشق و ایمان به کلمات قرآن در حیطه دین خداوند قرار می‌گیرد و گرنه جز خسران و تباهی چیزی نصیب او نخواهد شد: «و ننزل من القرآن ما هو شفاء و رحمة للمؤمنین و لا یزید الظالمین الا خسارا؛(۵) و از قرآن آنچه شفا و رحمت برای مؤمنان است، نازل کردیم؛ در حالی که برای ستمگران جز زیان نمی‌افزاید».

عرفان در آئینه عقل

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

عرفان در آئینه عقل-پیامبر اکرم (ص) خورشید فروزان هستی(نشریه انوار، مرداد ماه ۱۳۷۷، شماره۴)
مرآت هستی به نور آسمانی و فروغ ازلی رسول اکرم (ص) روشن گردیده و کالبد گیتی به روح زلال او جان گرفته است و جهان خلقت به برکت وجود قدسی ایشان به زیور «لولاک لما خلقت الافلاک» زیبنده شد.

بارزترین خصیصه رسول اکرم (ص) این است که شریعت را با طعم جانبخش ولایت و مائده کمال‌افزای رحمانیت آمیخته نموده و ظاهر را به نور باطن منور ساخته و اسلام و تسلیم در برابر خدای رحمان را به مأمن ایمان و شهود رهنمون شده است.«الهی هب لی قلبا یدنیه منک شوقه و لسانا یرفع الیک صدقه و نظرا یقربه منک حقه؛ الهی آن را قلبی بخش که اشتیاقش آن را به تو نزدیک کند و زبانی ده که راستی‌اش به سوی تو بالا رود و دیده‌ای عطا کن که حق‌بینی‌اش مرا به تو مقرب سازد». مناجات شعبانیه

طلیعه سخن:

یا رب! ای معرفت‌بخش دل‌های عارفان و ای فروزنده جان عاشقان، اگر هدف از هستی و بعثت انبیاء الهی (ع) حصول معرفت و شناخت به عظایم و حقایق بی‌انتهای رحمانی است، قلوب ما را از تعلق و وابستگی به کثرات برحذر دارد و طهارت و پاکی را که لازمه درک معارف قرآنی و سخنان گهربار سوختگان وادی عشق و دانایی است، ارزانی دار تا با قدم تسلیم و انقیاد به مقام ابراهیمی وارد شویم و ساغر اطاعت و بندگی خدای رحمان را از سر شوق بنوشیم و عرفان را نه تنها در مرآت عقل که در مرآت عشق نیز به نظاره بنشینیم.

در این گفتار گلواژه‌هایی از بوستان طرب‌انگیز کمالات والای حضرت محمد مصطفی (ع) به کمال‌جویان و سالکان صراط مستقیم خدای رحمان تقدیم می‌گردد و اینکه حضرتش به عنوان سرآمد انبیاء الهی (ع) با این همه شأن و مجد و بزرگواری به تبعیت موحدانه از حضرت خلیل‌الرحمان (ع) امر شده و به تبع ابراهیم خلیل (ع) انسان‌ها را به سوی بیت‌الله‌الحرام دعوت فرموده و پرده از روی اسرار و حقایق مکنون کعبه رحمانی برداشته است.

پیامبر اکرم (ص) خورشید فروزان هستی:

و کثرات عالم وجود به پرتو الهی محمدی (ص) بر صفحه هستی پدیدار گشته است و دایره وجود بر نقطه پرگار جمال محمد این مرآت حقیقت‌نمای تام هستی و صدرنشین سریر عظمت و کرامت انسان می‌چرخد. و دارالسلام معرفت رحیمیت در مدینه فضایل و خصایل ستوده او قرار گرفته است. این تمثال مبارک به زینت «اول ما خلق الله نوری؛ نخستین چیزی که خلق شد نور من بود» مزین شده و سرسلسله خلقت در وجود الهی او می‌تراود و چشمه‌سار تجلی نور حق بر پهنه هستی او جاری می‌باشد. او که نسیم جمالش رحیل عشق به اولیاست، نفخه کمالش ساکنان سرای ناسوت را به اوج لاهوت رسانیده است.

عرفان در آئینه عقل

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

عرفان در آئینه عقل-عظمت والای کعبه، بیت‌الله‌الحرام(نشریه انوار، مرداد ماه ۱۳۷۷، شماره۴)

پیامبر اکرم (ص) آمد تا حقیقت پنهان کعبه و واقعیت مکنون آن در طی اعصار را متجلی سازد و با دعوت به جانب بیت‌الله‌الحرام مایه قیام و حرکت مردمان به سوی چشمه غدق معرفت رحیمی و حصار حصین و قلعه امن رحمانی باشد.

پیامبر اکرم (ص) با این هم شأن و مقام و مرتبه عظیم معنوی، پیامبری که افضل انبیاء و برتر موجودات و سرور کاینات است و چشمه کمالات و عظایمش در هر عصر و زمانی در هستی متجلی است، از جانب خدای رحمان به تبعیت از ابراهیم خلیل (ع) مأمور گشته و امر به تسلیم وجه در برابر پروردگار خانه توحید شده و به عنوان سرسلسله تسلیم‌شوندگان، نفس مطمئنه خویش را در سلطه لایزال رحمانی نهاده است: «قل انی امرت ان اعبد الله مخلصا له الدین و امرت لان اکون اول المسلمین؛ بگو همانا من مأمور شده‌ام بر اینکه خالصانه پرستش کنم و امر شده‌ام به اینکه سرآمد تسلیم‌شوندگان باشم».

پیامبر خاتم (ص) که در افق اعلای کمال قرار گرفته در ردیف بالاترین تسلیم‌شوندگان به خدای رحمان می‌باشد. کتاب آسمانی قرآن که عروس بکر حجله‌نشین حضرت رحمان در آن پرده‌نشین است خطاب به پیامبر اکرم (ص) می‌فرماید: «و داعیا الی الله باذنه سراجا منیرا؛ ای پیامبر تو دعوت کننده‌ای به سوی الله تعالی و چراغ نوردهنده می‌باشی». اما حضرتش با معرفت و بصیرتی برخاسته از طهارت دل، انسان‌ها را به بیت‌الله‌الحرام دعوت فرموده است تا در بندگی و ععبودیت خدای رحمان روی از همه کثرات برگیرند و تنها وجه خویش را به سوی آستان توحیدی دوست معطوف دارند. این امر نشانگر آن است که بیت‌الله‌الحرام روزنه حقایق رحمانیت و زمینه اتصال به معدن عظمت صمدیت می‌باشد. حضرت ایشان در معرفی کعبه، مأوای یگانگی و پرستش،‌ از هیچ کوششی دریغ نفرموده و در این طریق به حلیه معنوی «فاستقم کما امرت؛ در مأموریت استقامت کن» آراسته و از هرگونه شرکی پیراسته بوده‌اند.

چه حقیقتی در کعبه رحمانی نهفته و چه شأن و مجد و عظمتی در این بیت وحدانیت متجلی است که در سال دوم هجرت در ماه شریف رجب‌المرجب ماه شکوه و عظمت قبله مسلمین از بیت‌المقدس به سوی بیت‌الله‌الحرام تغییر یابد؟

ماه سراسر عظمت رجب‌المرجب،‌ هفتمین ماه قمری است که قبله رحمانی به سمت کعبه تغییر یافت. ماهی که پیامبر اکرم (ص) در آن به رسالت خطیر خویش مبعوث می‌شود و از جانب حضرت رحمان به هدایت بشر مأمور می‌گردد. و ماهی که مهتاب وجود مولود کعبه در آن طلوع می‌کند تا انوار روحانی جمالش و پژواک آسمانی ولایتش بر ظلمت‌سرای ناسوتی بتابد و گنجینه معارف دین و اسرار سر به مهر رحیمیت را برای خاصان و مقربان آستان کبریائی حق هویدا سازد.

اوج اهمیت و روشن‌ترین دلیل توجه و ارادات عمیق پیامبر (ص) به بیت‌الله‌الحرام و دعوت انسان‌ها به سوی آن تشریع نماز و حج است. نمازی که معجون اسرار رحیمی و معراج قرب ربوبی است. نمازی که در آن سر سجود و ادب در مقابل این قبله رحمانی بر خاک می‌ساییم و شب و روز به سوی آن بندگی و اخلاص و عشق می‌ورزیم. رسول اکرم (ص) خود اول ساجد این خانه پاک است که برترین و بیشترین اهتمام را بدان ابراز نموده و پیروان ایشان نیز به تبع حضرتش شایسته است چون پروانه عاشق به گرد این مکان رحمانی طواف کنند و ارمغان ارادت و عبودیت آورند تا به عطر خوش طهارت و تجرید و انوار معرفت و توحید زینت یابند. براستی هیچ پیامبری از پیامبران الهی همچون رسول اکرم (ص) به کعبه، عشق و توجه نشان نداده و معرفت پیدا ننموده است، چراکه حضرتش به بهترین و کامل‌ترین وجه از آیین حنیف ابراهیم خلیل‌الرحمن (ع) تبعیت فرمود و آن را به نیکوترین صورت به تکامل رسانید. و از همین رهگذر ایشان عالی‌ترین اسوه و الگو برای تبعیت مسلمانان به شمار می‌رود: «لقد کان لکم فی رسول الله اسوة حسنة؛ هرآینه رسول الهی برای شما الگویی پسندیده است». از اینرو اجتماع انسانی خاصه تسلیم‌شدگان پیشگاه رحمانی را به سوی بیت توحید و پیراستگی از شک و شرک و وارستگی از خواهش‌های نفسانی دعوت فرمود تا بسان آن بزرگوار طریق معرفت و طهارت و فتوت بپیماید و حقیقت راستین کعبه را درک کنند.

شیعیان خاص آستان ولایت

ارسال شده توسط najafi — 26-8-1390

شیعیان خاص آستان ولایت؛برگرفته از کتاب شریف «انسان کامل مرآت خفیّه»

انسان کامل وارث خاص اختران سعادت و کرامت بشریّت می‌باشد که در هدایت و راهنمایی تسلیم شدگان و بندگان خدای رحمان همچون رسول ختمی مرتبت(ص) حریص و مشتاق است؛ آن‌گونه که برای ایمان آورندگان محفل ولایت چون شمع تابان می‌سوزد و دل‌های خموش و ظلمانی را به نور شناخت و هدایت بر می‌افروزد.

اشاره
شیعه در لسان اهل بیت(ع) به مشایعت‌کننده و پیرو امیرالمومنین(ع) تعبیر و تفسیر شده است؛ آنجا که می‌فرمایند: «الشیعه من شایع علیا». شیعه یک مکتب پویا و یک حقیقت همیشه زنده جاری و ساری در کالبد زمان بوده و هست. رهبر کبیر انقلاب حضرت امام خمینی(ره) به عنوان یگانه و نماد شیعة خاص در عصر حاضر، بیانگر حقیقت تشیع چه در اعتقادات و چه در سیرة عملی است و الگوی ارادتمندان و متوسلان به طریق نورانی حضرات(ع) می‌باشد. امروزه که سالیانی است، خورشید فروزان حضرتش به غروب نشسته، پیرو خاص و شاگرد صدیق و ارادتمند حقیقی ایشان حضرت آیت الله خامنه‌ای (مد ظله العالی) سکان‌دار کشتی تشیع در عصر حاضر گشته و با شجاعت، تدبیر، صداقت، درایت و تیزبینی خاصی که از مواهب الهی به ایشان رسیده، در دریای متلاطم کنونی، امت اسلامی را به سرمنزل مقصود رهنمود گشته‌اند، بر ماست که همگام و همصدا با دولت خدمتگزار آقای دکتر احمد‌ی‌نژاد که در تبعیت و مشایعت از رهبر عظیم‌الشان جهان تشیع، پیشگام می‌باشد، در اطاعت و پیروی محض از سیرة نورانی اهل بیت(ع) کوشا و ساعی باشیم.

در تلألؤ جلوه گشایی حضرت معشوق و در هنگامة تجلی هستی، صلای قدسی «کنت کنزاً مخفیاً؛ من گنجی پنهان بودم» در ذره ذره وجود طنین افکن شد و حقیقت سرّ «فأحببت أن اعرف؛ پس دوست داشتم که شناخته شوم» در روایت پر رمز و راز «إن الله خلق آدم علی صورته»(۱) متجلی گشت. از این رو، مقصود از «فخلقت الخلق؛ پس خلقت را آفریدم» در مقصد والای «لکی اعرف؛(۲) برای آنکه شناخته شوم» خلاصه گردید. و با ظهور صورت تام انسانی که مبارک‌ترین جلوة وجود در میان مخلوقات است، بنیان هستی بر توحید و معرفت حق استوار شد. سیمای انسانی پس از آذین به کمال روحانی «ثم أنشأناه خلقاً آخر» نوای جمیل «فتبارک الله احسن الخالقین»(۳) را به گوش جان شنید و بدین سان پرتو افشان دُرّ پنهان صدف هستی گشته و متصف به مقام معنوی «وجه الله» و محقق به حقیقت «خلیفه الله» شد.

سخن مهتاب

عقل و نفس

اتصال

خاطرات استاد

لطایف عارفانه استاد

نویسنده: یعقوب قمری شریف آبادی

کتاب، آینه فکر و روح نویسنده

آسیب ­شناسی معنویات نوپدید

عرفان در آئینه عقل

عرفان در آئینه عقل

شیعیان خاص آستان ولایت

آسیب شناسی معنویات نوپدید